مقاومت علیه اشغالگران و رژیم پوشالی باید هر چه بیشتر تشدید گردد
وقتی یک کشور تحت تجاوز و اشغال امپریالیستی قرار می گیرد، مردمان آن استقلال و آزادی شان را کاملا از دست می دهند و بصورت همه جانبه توسط اشغالگران تحت ستم قرار می گیرند. یکی از اشکال این ستم همه جانبه، ستم دینی و مذهبی است. در طی بیشتر از ده سال گذشته، یعنی از زمانی که امپریالیست های امریکایی و متحدین امپریالیست و ارتجاعی شان افغانستان را مورد تجاوز مستقیم قرار داده و کشور را تحت اشغال قرار دادند تا کنون، ستم دینی و مذهبی، در پهلوی سائر اشکال ستم اشغالگرانه امپریالیستی، توسط آنها به صورت پیوسته ای بر مردمان ما تحمیل گردیده است. کتاب سوزانی که چند روز قبل در پایگاه نظامی امریکایی بگرام توسط سربازان و افسران اشغالگر امریکایی صورت گرفت، نه اولین اقدام اینچنینی آنها است و نه هم آخرین اقدام شان خواهد بود. اینچنین اقداماتی در گذشته بارها و بارها صورت گرفته و تا زمانی که کشور در اشغال امپریالیست های امریکایی و متحدین شان قرار داشته باشد و رژیم دست نشانده آنها بر اریکه قدرت پوشالی تکیه زده باشد، در آینده نیز بار بار تکرار خواهد شد.
در شرایطی که مردمان ما با احساسات جریحه دار شده، علیه اشغالگران امپریالیست امریکایی دست به تظاهرات می زنند و خشم و نفرت شان را با سردادن شعار های " مرگ بر امریکا! " با قدرت و قوت بیان می کنند، فرماندهان پولیس و اردوی رژیم پوشالی ای که خود را " جمهوری اسلامی افغانستان " می خواند، بجای همراهی با تظاهرات آنها و یا حد اقل دست نزدن به سرکوب شان، دستور فیر بالای افراد ملکی ای را که با دستان خالی به سرک ها و کوچه ها آمده و حد اکثر اقدامات " خشونت آمیز " بعضی از آنها سنگ پرانی است، صادر می کنند و آنها را زیر رگبار گلوله های امریکایی و روسی قرار داده و قتل عام شان می نمایند. واقعیت این است که از خائنین ملی ای که همه دارو ندار خود شان و کشور و مردمان کشور را به اربابان امپریالیست و ارتجاعی خارجی شان فروخته اند، هیچ انتظار دیگری جز این نمی توان – و نباید – داشت.
امپریالیست های امریکایی و اروپایی برای تلفات ملکی در مبارزات توده یی یک تعداد از کشورهای عربی اشک تمساح می ریزند و از آن زمینه ای برای مداخلات بیشتر و تجاوزات مستقیم برین کشور ها می سازند، اما در افغانستان نه تنها دست رژیم دست نشانده شان را برای قتل عام اهالی ملکی معترض باز می گذارند، بلکه سربازان اشغالگر خود شان را نیز بجان این مردم می اندازند و آنها را گلوله باران می نمایند. در لغمان افراد " PRT " و در ننگرهار و بگرام سربازان امریکایی دست به قتل و کشتار مظاهره کنندگان معترض زده اند.
برخلاف ادعاهای دروغین مقامات رژیم پوشالی که تا حال از 26 نفر کشته و کمتر از 60 نفر زخمی حرف می زنند، تعداد مجموعی کشته ها و زخمی ها تقریبا به دو صد و پنجاه نفر می رسد. چنانچه سلسله تظاهرات توده یی جاری، علیرغم معذرت خواهی های دروغین پیهم مقامات عالیرتبه امریکایی، خاتمه نیابد – که احتمالا خاتمه نخواهد یافت – تلفات ملکی باز هم بیشتری در راه خواهد بود و پولیس و اردوی پوشالی همچنان به قتل و کشتار غیر نظامیان ادامه خواهد داد.
جنایات امپریالیست های اشغالگر و دست نشاندگان خائن شان آنقدر عریان و اشکار است که در ننگرهار و در داخل ساختمان وزارت داخله رژیم در کابل، تا حال دو منسوبین پولیس خود رژیم، دست به تمرد زده و افسران و مشاوران نظامی امریکایی را به قتل رسانده اند. اوضاع برای اشغالگران به قدری ضیق و خطرناک شده که آنها مجبورا مشاوین شان را از تمامی وزارتخانه های رژیم بیرون کرده اند.
در چنین شرایطی، "طالبان" که دیگر سلسله تماس های سری چند سال گذشته شان با امپریالیست های امریکایی بر ملا شده و اکنون آشکارا در پروسه به اصطلاح " صلح قطر " قرار گرفته اند و تلاش دارند دوستی گذشته شان با دولت امریکا را تازه کنند، جدیدا "حقوق بشر" شناس شده اند و در عکس العمل علیه اقدام اخیر افسران و سربازان امریکایی در پایگاه نظامی بگرام، بجای بلند کردن شعار تشدید مقاومت علیه اشغالگران، دست گدایی به سوی "سـازمان های مدافع حقوق بشـر" دراز کرده و در اعلامیه مـورخ 29 / 3 / 1433 هـ ق ( 21 / 2 / 2012 م ) خـود چنین ارقام می فرمایند:
« امارت اسلامی افغانستان در حالی که سوزاندن قرآن کریم را از طرف اشغالگران امریکایی بشدت تقبیح می کند، از سازمان های مدافع حقوق بشر می خواهد که طبق مسئولیت اخلاقی و بشری خویش، از این گونه اعمال متجاوزین امریکایی جلوگیر بعمل آورده و مجرمین تاریخیی را که بر علیه کرامت انسانی مرتکب جرم شده اند، به سزای جنایات شان محکوم نمایند.»
بدین ترتیب روشن است که طالبان بصورت اشکارا و روشن در مسیر "خود کشی سیاسی" قرار گرفته اند که اگر به طی طریق درین راه همچنان ادامه دهند، سر انجامی جز فروپاشی و یا مبدل شدن به بخشی از رژیم دست نشانده و توافق خفتبار با موجودیت دراز مدت پایگاه های نظامی استراتژیک امریکا نخواهند داشت. در شرایطی که رژیم دست نشانده به زودی توافقنامه استراتژیکش را با اشغالگران امریکایی برای تصویب به پارلمان پوشالی می برد، راه انداخته شدن " پروسه صلح قطر " نمی تواند مانعی بر سر راه اجرای توافقتنامه مذکور یعنی استقرار دراز مدت پایگاه های نظامی استراتژیک امریکا در افغانستان گردد، بلکه صرفا می تواند راه را برای آن هموار نماید. نباید فراموش کرد که اشغالگران امریکایی در این توافقنامه استراتژیک برای نظامیان مستقر در پایگاه های دراز مدت شان مصئونیت قانونی خواسته اند، مصئونیتی که تا حال نیز داشته اند و بر اساس آن هر جنایتی که در افغانستان کرده اند، درینجا قابل تعقیب، گرفتاری و مجازات نبوده اند. بنابرین در صورتی که پایگاه نظامی امریکایی کماکان، و بصورت دراز مدت، در افغانستان مستقر باقی بمانند، ولو اینکه تعداد پایگاه های مذکور و تعداد نیروهای مستقر در آنها کم باشد یا زیاد، باز هم حالت اشغال کشور ادامه خواهد یافت و دستان متجاوز نیروهای امریکایی بالای مردمان ما نیز باز باقی خواهد ماند.
حزب کمونیست ( مائوئیست ) افغانستان، راه اصولی و درسـت مقابله و از میان بردن اسـاسـی تمامی اشـکال سـتم اشغالگرانه امپریالیستی را، تشدید هر چه بیشتر مقاومت همه جانبه بر محور مقاومت مسلحانه ملی مردمی و انقلابی علیه اشغالگران و رژیم پوشالی و در حال حاضر تدارک برای برپایی و پیشبرد آن، بخاطر اخراج کامل اشغالگران و سرنگونی بنیادی رژیم دست نشانده می داند و نه چیز دیگری. در شرایط فعلی وظیفه و مسئولیت تخطی ناپذیر ما این است که با درایت و هوشیاری ولی با متانت و استواری مبارزات تدارکی برای برپایی و پیشبرد جنگ مقاومت ملی مردمی و انقلابی را بصورت همه جانبه و با استفاده از هر زمینه مبارزاتی پیش ببریم و چنین جنگی را بصورت اصولی و هر چه عاجلتر براه انداخته و موفقانه هدایت نماییم. راهپیمایی در این مسیر مبارزاتی درست و اصولی، بخصوص در شرایط کنونی که ظرفیت مقاومت ارتجاعی طالبانی در حال افول قرار گرفته است، بیشتر از پیش ضرورت و نیازمندی عمده مبارزاتی کشور و مردمان کشور بوده و از نقش عظیم تاریخی برخوردار می باشد.
مرگ بر اشغالگران امپریالیست و رژیم پوشالی دست نشانده شان!
به پیش در راه برپایی و پیشبرد موفقانه جنگ مقاومت ملی مردمی و انقلابی!
حزب کمونیست ( مائوئیست ) افغانستان
5 حوت 1390 ( 25 فبروری 2012 )