مزدوران مسلح نیپالی بخشی از نیرو های اشغالگر خارجی در افغانستان
تقریبا همزمان با افشای موجودیت نیروهای مربوط به شرکت های امنیتی خصوصی امریکایی در افغانستان، موجودیت مزدوران مسلح نیپالی مربوط به این شرکت ها در افغانستان نیز آفتابی گردید. از آن زمان تا حال، این موضوع چند بار در صفحات ارگان مرکزی حزب ( شعله جاوید ) انعکاس یافته است. ما انتظار داشتیم که دولت جدید نیپال - که تحت رهبری حزب کمونیست نیپال ( مائوئیست ) قرار دارد - روی این موضوع بصورت جدی توجه نموده و برای بیرون بردن مزدوران مسلح نیپالی از افغانستان قاطعانه دست به اقدام بزند. اما متاسفانه نه تنها درینمورد تا حال اقدامی صورت نگرفته است، بلکه پس از الغای سلطنت و برقراری جمهوری دموکراتیک فیدرال در نیپال، حضور این مزدوران مسلح در افغانستان پر رنگ تر و گسترده تر نیز شده است. تا همین اواخر تعداد این نیروها تنها در یکی از میدان های هوایی مهم کشور ( میدان هوایی شیندند هرات ) بالغ بر هفتصد نفر بر آورد می گردید. دسته های مسلح نیپالی در میدان هوایی قندهار، مرکز پی آر تی غزنی، بعضی از نقاط حساس امنیتی کابل و سائر جاها نیز حضور دارند. با یک بر آورد تخمینی می توان مجموع مزدوران مسلح نیپالی در افغانستان را 1500 تا 2000 نفر تخمین نمود.
ما به تازگی و آنهم از طریق منابع دیگر مربوط به جنبش انقلابی انترناسیونالیستی، و نه حزب کمونیست نیپال ( مائوئیست )، اطلاع یافته ایم که دولت جدید در نیپال، با موضوع اشتراک نیروهای نظامی نیپال در " ماموریت های صلح " سازمان ملل متحد موافقت کرده است. البته دقیقا نمی دانیم که افزایش مزدوران مسلح نیپالی در افغانستان، بر مبنای این موافقت صورت گرفته است یا نه. ولی دو مطلب روشن در رابطه با این موضوع وجود دارد:
اول اینکه: دولت جدید نیپال و یکایک نیروهای سیاسی شامل در این دولت – به شمول نیروی رهبری کننده این دولت یعنی حزب کمونیست نیپال ( مائوئیست ) - نه تنها با موجودیت مزدوران مسلح نیپالی در افغانستان ابراز مخالفت نکرده اند، بلکه گسترش این نیروها را نیز تحمل کرده و عملا اجازه داده اند.
دوم اینکه: در زمان حاکمیت دولت سابق در نیپال، مزدوران مسلح نیپالی در افغانستان، صرفا در ارتباط با شرکت های امنیتی خصوصی امریکایی در افغانستان قرار داشتند. اما در حال حاضر، آنها در میدان هوایی شیندند راسا تحت فرمان " نیروی ویژه " امریکایی قرار دارند، در میدان هوایی قندهار در ارتباط با نیروهای کانادایی " اجرای وظیفه " می کنند، در مرکز پی آر تی غزنی به نیروهای پولندی مرتبط هستند، کما اینکه در کابل و جاهای دیگر هنوز مرتبط به شرکت های امنیتی خصوصی امریکایی می باشند. این نیروها جا و محل " ماموریت " ثابت دایمی ندارند و حسب ضرورت به جا های مختلف سوق می گردند و به " وظایف " مختلفی گمارده می شوند.
حزب ما، به عنوان یکی از مشمولین" ششمین کنفرانس منطقوی احزاب و سازمان های مائوئیست متحد در جنبش انقلابی انترناسیونالیستی در جنوب آسیا " که اطلاعیه آن در جنوری 2007 منتشر گردیده و در شماره هجدهم شعله جاوید نیز انعکاس یافته است، علاوه بر طرح مباحث عام و خاص دیگری در کنفرانس، مسئله موجودیت مزدوران مسلح نیپالی در افغانستان را به مثابه بخشی از نیروهای اشغالگر خارجی در کشور، نیز مطرح کرد. ما از حزب کمونیست نیپال ( مائوئیست ) جدا تقاضا کردیم که به این موضوع بصورت جدی توجه نموده و برای بیرون بردن این نیروها از افغانستان تلاش نماید. حزب کمونیست نیپال ( مائوئیست ) قول داد که مبارزه برای بیرون بردن این نیرو ها از افغانستان را بصورت جدی پیش خواهد برد.
تقریبا یکسال بعد از تدویر " ششمین کنفرانس منطقوی ... "، حزب کمونیست نیپال ( مائوئیست ) دست به انتشار " عهد نامه ... برای انتخابات مجلس موسسان " زد. در طی این مدت یکسال، هیچگونه حرکت و حتی ندا و صدایی از حزب مذکور در جهت تعمیل قول داده شده در " کنفرانس " مشاهده نشد. اما انتشار " عهد نامه ... برای انتخابات مجلس موسسان " نیز باعث نشد که " عهد شکنی " مذکور ادامه نیابد.
تا زمانیکه " عهد نامه ... برای انتخابات مجلس موسسان " در دسترس
ما قرار نگرفته بود، اصلا بصورت مشخص نمی دانستیم که چرا و چگونه یک حزب کمونیست مائوئیست که باید قاطعانه به انترناسیونالیزم پرولتری تعهد و پابندی داشته باشد، می تواند موضوع شرکت شهروندان کشورش را در کارزار تجاوزکارانه و اشغالگرانه امپریالیستی، به رهبری امپریالیزم امریکا بپذیرد و عملا مجری آن باشد.
وقتی " عهد نامه ... برای انتخابات مجلس موسسان "، چندین هفته پس از برگزاری انتخابات و معلوم شدن نتایج آن، به دست ما رسید، با کمال تعجب مشاهده کردیم که این موضوع اصلا مورد توجه قرار نگرفته و قول داده شده در " ششمین کنفرانس منطقوی ... " کاملا پشت گوش انداخته شده است. در " عهد نامه ... برای انتخابات مجلس موسسان " تنها یک بند در بخش چهارم آن وجود دارد که اجمالا موضوع " مرکز سرباز گیری گورخه " را مطرح کرده است، بدون اینکه بصورت روشن روی حضور مزدوران مسلح نیپالی در عراق و افغانستان و مخالفت علیه این حضور تماس گرفته باشد. به این مطلب توجه نمائیم:
« مرکز سرباز گیری گورخه: سنت شرم آوری مثل مرکز سرباز گیری گورخه، که دران شهروندان نیپالی در اردو های خارجی سربازگیری می شوند، باید خاتمه یابد و اشتغال تولیدی و قابل احترام برای آنها در داخل کشور فراهم گردد. درینمورد، با خلق افکار عامه و محیط مناسب، گام های مناسب برداشته خواهد شد. »
این مطلب تحت عنوان اصلی « بینش حزب کمونیست نیپال ( مائوئیست ): بر قراری جمهوری مترقی نوین نیپال » و عنوان فرعی « مسئله ناسیونالیزم و مناسبات بین المللی »، مطرح گردیده است. به عبارت دیگر، " عهد نامه ... " به موضوع مرکز سرباز گیری گورخه از یک دید ناسیونالیستی تنگ نظرانه برخورد کرده است. وقتی به خود جمله مربوطه توجه نمائیم به روشنی مشاهده می کنیم که سنت سرباز گیری نیپالی ها در اردوهای خارجی به این دلیل شرم آور خوانده شده است که این " شغل " یک مصروفیت قابل احترام برای شهروندان نیپالی نیست و به " غرور ملی " آنها خدشه وارد میسازد.
قطعا چنین است. اما توجه صرف به غیر قابل احترام بودن این " اشتغال " برای نیپالی ها، که فقط یکی از پهلوهای پدیداری آن را میسازد، نمیتواند ماهیت این سنت شرم آور را به صورت روشن و همه جانبه بیان نماید. ماهیت این " سنت شرم آور " فقط و فقط وقتی بصورت روشن و اصولی بیان شده می تواند که موضعگیری در مورد آن، قاطعانه مبتنی بر انترناسیونالیزم پرولتری باشد و نه دید ناسیونالیستی تنگ نظرانه.
گذشته از آن، موضعگیری حزب کمونیست نیپال ( مائوئیست ) روی این موضوع " شرم آور " در " عهد نامه... "، یک موضعگیری اجمالی در مورد مرکز سربازگیری گورخه است و با موضوع مشخص موجودیت مزدوران مسلح نیپالی در افغانستان و عراق و به بیان روشن تر با شرکت مزدوران مسلح نیپالی در کارزار تجاوزکارانه و اشغالگرانه امپریالیستی تحت رهبری امپریالیست های امریکایی به صورت روشن و صریح اصلا تماس نگرفته است.
" سنت شرم آور مرکز سرباز گیری گورخه " یک سنت قدیمی است و از زمان موجودیت استعمار گران انگلیسی در شبه قاره هند شروع شده است. بعد از استقلال هند، نه تنها خدمت سربازان مزدور نیپالی برای اردوی برتانیه دوام کرد، بلکه اردوی هند نیز به استخدام سربازان گورخه پرداخت؛ چنانچه یکی از واحد های معروف اولیه اردوی هند، " گورخه ریجمینت " بوده است. مهاجرینی که در زمان تشکیل پاکستان از مناطق شمالی هند به پاکستان پناهنده شده اند، خاطرات تلخی از قساوت ها و بیرحمی های نفرات مربوط به این " ریجمینت " دارند. این واحد هنوز هم موجودیت دارد.
اما سهمگیری مزدوران مسلح نیپالی در کارزار تجاوزکارانه و اشغالگرانه امپریالیستی و ارتجاعی در عراق و افغانستان، گرچه از یکجانب ادامه همان " سنت شرم آور " گذشته است، اما از جانب دیگر تا حد معینی و از جهات مشخصی تازگی نیز دارد. یکی از جهات مشخص تازگی اش این است که " چتر قانونی " سازمان ملل متحد، بخصوص در رابطه با افغانستان، را بالای سر خود دارد.
ما از نیروهای فئودال کمپرادور شامل در دولت جدید نیپال، مثل کنگره نیپال و رویزیونیست های اتحاد مارکسیست – لنینیست ها، که قبلا در زمان شاه نیز با خدمت مزدوران مسلح نیپالی در رکاب امپریالیست های امریکایی مخالفتی نداشتند، در رابطه با بیرون بردن این نیروها از افغانستان نه انتظاری داشته ایم و نه در آینده خواهیم داشت. اما حزب کمونیست نیپال ( مائوئیست ) به عنوان یکی از اعضای جنبش انقلابی انترناسیونالیستی و مشخصا به عنوان یکی از امضا کنندگان دو سند مهم جنبش در سال های 1993 و 2000 ( " در باره اوضاع جهانی " و " قطعنامه میلینیوم " ) و یکی از شرکت کنندگان " ششمین کنفرانس منطقوی ... جنوب آسیا " و بالا تر از آن سازمانده این کنفرانس، که پیشبرد یک مبارزه جدی برای بیرون بردن مزدوران مسلح نیپالی از افغانستان را در پیشگاه کنفرانس مذکور تعهد نموده است، تحت هیچ عنوانی حق ندارد با خدمت شهروندان نیپال در رکاب امپریالیست های اشغالگر موافقت داشته باشد و عملا مجری آن باشد.
صدر حزب کمونیست نیپال ( مائوئیست ) هم اکنون صدر اعظم نیپال است. پست وزارت دفاع نیپال نیز به یکی از رهبران حزب کمونیست نیپال ( مائوئیست ) تعلق دارد. پست وزارت مالیه و پست های حساس دیگری در کابینه نیز مربوط به به حزب کمونیست نیپال ( مائوئیست ) است. در یک کلام، دولت ائتلافی جدید نیپال تحت رهبری حزب کمونیست نیپال ( مائوئیست ) قرار دارد. اما اتباع این دولت بخشی از نیروهای اشغالگر خارجی در افغانستان – و همچنان عراق – هستند و حزبی که ده سال تمام جنگ خلق در نیپال را رهبری نمود، اکنون با این وضعیت شرم آور عملا از در موافقت در آمده و مجری آن گردیده است.
ما در مباحثات درونی " کارزار دفاع از انقلاب نیپال " گفته بودیم که مباحثات با حزب کمونیست نیپال ( مائوئیست )، بعد از انتخابات مجلس موسسان نمی تواند درونی باقی بماند. اکنون بخش هایی از این مباحثات توسط بعضی از مشمولین جنبش انقلابی انترناسیونالیستی علنی گردیده است. با اینهم، به دلیل حساسیت فوق العاده موضوع، حزب ما ممکن است جنبه هایی از مخالفت های ایدئولوژیک – سیاسی اش با خط حاکم کنونی بر حزب کمونیست نیپال ( مائوئیست ) را تا مدت زمان دیگری، کماکان بصورت درونی پیش ببرد. اما موافقت عملی حزب کمونیست نیپال ( مائوئیست ) با شمولیت نیپالی ها در زمره اشغالگران خارجی در افغانستان – و همچنان عراق - موضوعی است که باید با جدیت و قاطعیت
بصورت علنی مطرح شود و حد اکثر افشاگری در مورد آن صورت بگیرد.
حزب کمونیست نیپال ( مائوئیست )، عملا در موقعیتی قرار دارد که - چنانچه بخواهد - می تواند به سرعت به وضعیت شرم آور شمولیت نیپالی ها در زمره اشغالگران خارجی در افغانستان – و همچنان عراق - خاتمه دهد. به نظر ما این وضعیت چیزی نیست که پس از خلق افکار عامه و محیط مناسب، گام های مناسب برای خاتمه دادن به آن رویدست گرفته شده و مثلا با فراهم آوری اشتغال تولیدی و قابل احترام برای این نیپالی ها در داخل کشور شان، آنها از افغانستان و عراق بیرون کشیده شوند. این موضوع راه حل عاجل و فوری می طلبد و حزب کمونیست نیپال ( مائوئیست ) باید بصورت عاجل درینمورد داخل اقدام گردد.
به نظر ما باید تمامی منسوبین جنبش انقلابی انترناسیونالیستی، به شمول منسوبین حزب کمونیست نیپال ( مائوئیست ) روی این موضوع به مثابه یک مسئله عاجل و اضطراری توجه نمایند. وضعیت شرم آور موجود، کل صفبندی بین المللی حزب کمونیست نیپال ( مائوئیست ) را، به ویژه در رابطه با کارزار تجاوزکارانه و اشغالگرانه تحت رهبری امپریالیست های امریکایی، عملا زیر سوال برده است. اگر علیه این وضعیت شرم آور، مبارزه جدی و قاطعی به قصد خاتمه دادن هر چه زود تر به آن پیش برده نشود و کماکان در قبال آن سکوت ادامه یابد، قطعا مسئولیت آن متوجه تمامی منسوبین جنبش انقلابی انترناسیونالیستی، و در قدم اول حزب ما و منسوبین حزب کمونیست نیپال ( مائوئیست ) خواهد بود. باید مبارزه جدی و قاطعی درین عرصه، به مثابه بخش جدایی ناپذیری از کلیت مبارزات خطی علیه خط حاکم کنونی بر حزب کمونیست نیپال ( مائوئیست )، که دوام و گسترش موجودیت مزدوران مسلح نیپالی در افغانستان یکی از جلوه های عملی آن است، می تواند – و باید - پیش برده شود.