جلسه بن دوم، جلسه ای برای تصمیم گیری در مورد
آینده جنگ اشغالگرانه علیه مردمان ما
ده سال قبل از امروز، در اواخر سال 2001 میلادی، متجاوزین امپریالیست امریکایی و انگلیسی و متحدین آنها، برای تنظیم نقشه آینده جنگ آغاز شده شان علیه مردمان ما و شکلدهی یک رژیم دست نشانده در افغانستان، جلسه بن را تشکیل دادند. درین جلسه مشتی از خاینین ملی در زیر بال و پر امپریالیست ها گرد آورده شدند تا ارکان رژیم دست نشانده در افغانستان توسط آنها شکل داده شود. در آن جلسه، سازمان به اصطلاح ملل متحد توسط امپریالیست ها مورد استفاده قرار گرفت تا برای بهانه جنگی امپریالیست های مهاجم بر افغانستان یعنی " جنگ علیه تروریزم " یک روکش قانونی بین المللی فراهم نماید.
مطابق به برنامه رسمی تعیین شده در جلسه بن، نقشه جنگی اشغالگرانه امپریالیست های امریکایی و متحدین شان علیه مردمان ما و نهایی سازی شکلدهی رژیم دست نشانده در افغانستان، باید یک پروسه سه ساله را در بر می گرفت. اما در عمل چنین نشد و این پروسه به درازا کشید و نمی توانست به درازا نکشد. جنگ برنامه ریزی شده ظاهرا سه ساله امپریالیست ها علیه مردمان ما تا حال ده سال به درازا کشیده است و بطور آشکار و اعلام شده ای تا اواخر سال 2014 نیز دوام خواهد کرد. به این ترتیب یک برنامه جنگی تجاوزکارانه و اشغالگرانه سه ساله مدت ده سال دوام کرده و تا سه سال دیگر نیز دوام خواهد کرد و جمعا سیزده سال را در بر خواهد گرفت.
در واقع در سه سال اول حضور اشغالگرانه امپریالیست های امریکایی و متحدین شان در افغانستان، که حسب برنامه جلسه بن اول باید پس از آن پایان می یافت، مقاومت مسلحانه چندانی علیه آنها در افغانستان سر بلند نکرد. اما وقتی پس از سپری شدن سه سال تعیین شده نه تنها کماکان حضور اشغالگران در افغانستان ادامه یافت بلکه در عمل و به روشنی مسلم گردید که آنها برای سالیان طولانی درین کشور باقی خواهند ماند، امواج مقاومت علیه آنها رو به گسترش نهاد و تا حال پیوسته توسعه یافته است.
اینک یکبار دیگر امپریالیست های اشغالگر در شهر بن گرد می آیند تا نقشه شان در مورد آینده جنگ آغاز شده و ادامه یافته علیه مردمان ما را مجددا تنظیم نمایند. اما این نقشه صرفا در بر گیرنده سه سال آینده نیست بلکه یک نقشه دو مرحله یی سیزده ساله است. مرحله اول از حالا تا اواخر سال 2014 را در بر می گیرد و مرحله دوم از اواخر سال 2014 تا اواخر سال 2024 را. در مرحله اول در حالیکه قوت های متحدین امریکا و بخشی از قوای خود امریکا از افغانستان بیرون می روند، باید معاهدات استراتژیک نظامی و سیاسی و اقتصادی میان آنها و رژیم دست نشانده شان بنام دولت افغانستان رسمیت یابد تا بتوانند به اشغالگری ها، تجاوزات و مداخلات نظامی شان در قبال کشور و مردمان کشور ما همچنان ادامه دهند.
اکنون دیگر مسلم شده است که امپریالیست های امریکایی قصد دارند ده ها هزار نفر از قوت های اشغالگر شان را بعد از سال 2014 نیز در چندین پایگاه استراتژیک نظامی در افغانستان نگه دارند. معاهده استراتژیک ده ساله قابل تمدید که قرار است میان دولت امریکا و رژیم پوشالی کرزی قبل و یا بعد از جلسه بن دوم به امضا برسد، چارچوب به اصطلاح قانونی حضور قوای امریکایی و موجودیت پایگاه های نظامی دراز مدت امریکایی در افغانستان را فراهم می نماید. قرار است که زمینه سازی به اصطلاح قانونی ادامه تجاوزات و مداخلات نظامی متحدین امپریالیست امریکا در قبال کشور و مردمان کشور ما نیز در چارچوب معاهدات استراتژیک با رژیم پوشالی صورت بگیرد. امپریالیست های انگلیسی، آلمانی، فرانسوی، استرالیایی و غیره جدا جدا و اتحادیه اروپا بطور کل بر مبنای چنین معاهداتی خواهند توانست به تجاوزات و مداخلات نظامی شان در قبال افغانستان و مردمان آن ادامه دهند.
توافقنامه استراتژیک میان دولت ارتجاعی توسعه طلب هند و رژیم دست نشانده کابل که چندی قبل توسط منموهن سینگ و کرزی به امضا رسید، یکی از اجزاء ویژه مجموع توافقنامه های استراتژیک میان رژیم کرزی و قدرت های امپریالیستی و ارتجاعی خارجی از لحاظ صفبندی قدرت های منطقه یی است. هند و پاکستان کنونی از زمان " کسب استقلال " شان از امپراتوری انگلیس در سال 1947 تا حال، که کمتر از 65 سال می شود، سه بار با هم جنگیده اند. در اثر این جنگ ها پاکستان شرقی سابق از پاکستان غربی جدا شده و به یک کشور جدا از پاکستان فعلی یعنی بنگله دیش مبدل شده است. بر علاوه در کشمیر میان هند و پاکستان در واقع حالت جنگی برقرار باقی مانده است و آتش بسی که میان نیروهای هندی و پاکستانی وجود دارد، بطور مسلسل و مداوم توسط هر دو طرف نقض می گردد. در چنین جوی، امضای توافقنامه استراتژیک میان دولت هند و رژیم دست نشانده، چیزی جز صفبندی مشترک دولت هند و رژیم پوشالی کابل علیه پاکستان بوده نمی تواند. از زمان تشکیل پاکستان تا حال مداوما مناسبات میان دولت مرکزی افغانستان و دولت پاکستان بخاطر منازعه بر سر خط دیورند متشنج بوده است و نتیجه این وضع خواهی نخواهی برقراری نوعی مناسبات حسنه میان دولت مرکزی افغانستان و دولت هند بوده است. اما برای اولین بار است که این مناسبات حسنه تا سطح امضای توافقنامه استراتژیک ارتقا یافته است. ایجاد چنین وضعیتی که یک منبع مهم تشدید تشنج و درگیری منطقه یی در آینده خواهد بود، آتش افروخته شده در منطقه را به شدت دامن خواهد زد. از جانب دیگر ابقای دراز مدت پایگاه های نظامی استراتژیک امریکا در افغانستان، نه تنها برای سایر قدرت های منطقه یی و جهانی همسایه و نزدیک به کشور یعنی ایران، چین و روسیه بلکه برای ملل و مردمان منطقه نیز به شدت مایه تشویش و نگرانی خواهد بود. بدین سان ادامه جنگ امپریالیستهای امریکایی و متحدین شان علیه کشور و مردمان ما، که موضوع مرکزی آن ابقای دراز مدت پایگاه های نظامی استراتژیک امریکا در افغانستان است، به روشنی ثابت و روشن ساخته است که:
امپریالیست های امریکایی و متحدین شان برای جنگ علیه تروریزم، و بطریق اولی بخاطر آوردن دموکراسی و تامین حقوق بشر، حقوق زنان و حقوق ملیت های تحت ستم و رشد اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی افغانستان و تامین صلح در آن نیامده اند. آنها در اصل دنبال منافع استراتژِیک سیاسی و اقتصادی منطقه یی و جهانی خود شان هستند و قصد ندارند که به زودی دست از سر مردمان ما و مردمان منطقه بر دارند و نیروهای متجاوز و اشغالگر جنگی شان را از افغانستان بیرون ببرند. معاهده استراتژیک میان دولت امریکا و رژیم پوشالی گرچه ظاهرا تا آخر سال 2024 اعتبار دارد، به یقین مجددا تا ده سال دیگر یعنی تا آخر سال 2034 تمدید خواهد شد. در واقع به همین خاطر این معاهده قابل تمدید است و آنهم نه یکبار دیگر بلکه برای دفعات متعدد.
جلسه بن دوم، جلسه ای در راستای تطبیق و اجرای همین نقشه امپریالیست امریکایی و متحدین اروپایی و غیر اروپایی شان است. به همین خاطر این جلسه را جلسه ای در مورد آینده جنگ اشغالگرانه، تجاوزکارانه و مداخله گرانه امپریالیست ها علیه مردمان ما و کشور ما می دانیم و تدویر آن را به شدت تقبیح می نماییم.
حزب کمونیست ( مائوئیست ) افغانستان که مبارزات تدارکی برای برپایی و پیشبرد جنگ مقاومت ملی مردمی و انقلابی علیه اشغالگران و حاکمیت پوشالی را پیش می برد، قویا باور دارد که ادامه حضور اشغالگران امپریالیست امریکایی در افغانستان بعد از سال 2014، نه تنها باعث تشدید فشار های جنگی بر مردمان ما خواهد شد، بلکه تشنجات منطقه یی را نیز بیشتر از پیش دامن خواهد زد. به همین جهت ابقای دراز مدت پایگاه های نظامی استراتژیک امریکا در افغانستان، نه تنها باعث تضعیف مقاومت علیه آنها و رژیم نخواهد شد، بلکه پایه های اجتماعی مقاومت را بیشتر از پیش گسترش خواهد داد. همچنان ادامه تشنج آفرینی اشغالگران امریکایی در افغانستان و منطقه، مخالفت علیه آنها را در سطح کل منطقه گسترش بیشتری خواهد بخشید. در شرایطی که از یکجانب کل نظام جهانی امپریالیزم و بطور خاص امپریالیزم امریکا را یک بحران اقتصادی عمیق فرا گرفته و مبارزات توده یی در کشور های امپریالیستی روبه گسترش است و از طرف دیگر تشتت، فساد و گندیدگی رژیم دست نشانده اساسا غیر قابل التیام است، باور قطعی داریم که امپریالیست های امریکایی و خاینین ملی دست نشانده شان در تقابل با یک مقاومت ملی فراگیر و گسترده طولانی، بر محور مقاومت مسلحانه، به سختی شکست خواهند خورد.
ما بر پایه همین باور، مبارزات تدارکی برای برپایی و پیشبرد جنگ مقاومت ملی مردمی و انقلابی را شدت بخشیده ایم و تلاش خواهیم کرد تا هر چه زود تر از مرحله تدارک جنگ به مرحله آغاز جنگ عبور نماییم. درین راستا تمامی نیروها و شخصیت های ملی، دموکرات و انقلابی را به همآهنگی و همکاری مبارزاتی دعوت می نماییم.
تصمیم گیری امپریالیست ها برای آینده جنگ اشغالگرانه شان علیه مردمان ما محکوم به شکست است!